انسانم

یک حس گنگ تمامی سلول های بدنم را فتح کرده.
پنجره ها بسته و من مبهوت گذران زمان در چهار دیوار دنیا مانده ام.
دوست داشتن تنها جرم من بود،قاضی سوختن را برایم برید...
شاید باید عاشقانه بسوزم تا به عرفان برسم. نمیفهمم که خلصه چرا باید بخش اصلی لحظاتم را ببلعد شاید بخاطر اینکه احمقم اما من صداقت را به دروغ ترجیح میدهم.
من همین که هستم،هستم ساده اما ریاکار قانع اما طمع کار من انسانم،انسانی سرشار از هوس...